Ik leefde eerst in een fantasierijke gebied. Heuvels met ronde deuren als huizen, alles was heel groen van het gras en de bomen. Het zag er best wel mooi uit haha.
Maar het werd opeens best donker en alles leek niet zo mooi meer.
Ik rende ergens voor weg, waarvoor wist ik niet meer. Ik zag iedereen op een gegeven moment weg rennen en de angst en paniek zag je overal. Dus ik rende naar het 1e huisje die ik tegen kwam naar binnen.

Eenmaal binnen was ik gewoon in mijn huis bij mijn ouders. En alles was gewoon rustig en kalm. Mijn moeder was in de keuken en mijn vader zat op de bank tv te kijken.
Ik zag op de plank boven onze houtkachel een mes liggen. En ik wist wat voor mes dat was. Ik wist weer waarom ik weg rende, waarom de andere weg rende. Als dat mes eenmaal blauw gloeide werden mensen bezeten en probeerde ze te moorden.
Ik besteed er verder niet veel aandacht aan, want ja ik ben thuis ik was weer veilig. IK ging naar de woonkamer waar mijn pa tv zat te kijken op de bank, terwijl ik ondertussen naar het raam liep.

Ik voelde weer die angst naar boven komen, en ik keek naar dat mes. Het gloeide blauw, ik keek mijn ouders aan en ze hadden een boze blink, ze waren bezeten.
Ik wilde weg rennen, ik rende de woonkamer uit ik zag mijn moeder het mes pakken en ze gooide het mes naar mij. Ik kon het niet ontwijken en het mes kwam in mijn rug. Ik viel plat op mijn buik. ik werd nog niet wakker ik ging dood, ik zag bloed overal tot dat alles zwart werd. toen dacht ik aan de pijn. Er was geen pijn?
- uhh duhh.. toen werd ik dus wakker.

Echt bizar! Ik krijg wel eens vaker dromen van mijn ouders dat ze mij niet meer willen en mij opgeven voor adoptie of mij gewoon achter laten.

Heb ik verlatingsangst? ik heb geen idee wat dit betekend?