Aan het eind van de muur na de kast is een raam. Zo smerig aan de buitenkant dat je er amper doorheen kan zien. Toch kijk ik uit op de achtertuinen van rijtjeshuizen waar mensen buiten van een zonnige zomerdag genieten. Een moeder aan de lunch in de tuin met twee kleine kinderen. In een andere tuin een man, kennelijk aan het binnen klussen want hij is dingen elektrisch aan het zagen met behulp van een workmate. In een andere tuin een hoogzwangere vrouw met een peuter op de arm in de deuropening. En in de volgende weer een heel gezelschap, kennelijk gasten bij een verjaardag of ander feest.

Opeens zie ik aan de muur tussen de kast en het raam twee schakelaar. De eerste is zo’n ouderwetse waarvan je het uitstekende knopje echt naar beneden en boven moet bewegen. Ik vraag me af of er in die jaren al wel elektriciteit was en druk het knopje naar boven. Daarop floept er allerlei lampen in de kamer aan. De tweede is een hypermoderne en daar ben ik niet zo blij mee want dat geeft aan dat de rest (van mijn droom) dus niet werkelijk waar kan zijn. Ik druk er toch op met als gevolg een enorm vuurwerk een paar honderd meter achter de rijtjeshuizen. De mensen laten alles uit handen vallen en kijken met opperste verbazing naar het schouwspel, meer eigenlijk omdat het middag is en dus niet donker zoals gebruikelijk bij een vuurwerkevenement. Ik begrijp dat dit een verrassing had moeten zijn van de moeder van de jonge musicienne als ze terug zou zijn van haar tournee.